Η ΟΡΓΗ ΠΟΥ ΞΕΧΕΙΛΙΖΕΙ…

Αναδημοσιεύουμε από: Μαγικός Αυλός

Προσπάθησα ειλικρινά πάρα πολύ να συγκροτήσω τις σκέψεις μου, να τις βάλω σε μια σειρά και να τις αποτυπώσω σ’αυτό το ρημάδι το blog, αλλά είναι τόσο μεγάλη η οργή και ο θυμός μου, που είπα να πάει να γαμηθεί και η συγκρότηση και όλα. Στην ίδια κοινωνία ζούμε, τα ίδια προβλήματα αντιμετωπίζουμε πάνω κάτω, οπότε καταλαβαινόμαστε.

Το ψυγείο πλέον δεν γεμίζει ούτε με τα βασικά, ενώ τα τσιγάρα και αυτά δανεικά. Ενάμιση χρόνο κοντά άνεργος, άλλοι πολύ περισσότερο από ‘μένα, αλλά εκεί….το υπομένουμε λες και είναι αυτό που λέμε “μπόρα είναι θα περάσει” και επί της ουσίας δεν κάνουμε τίποτα. Αρχίδια. Τίποτα δε θα περάσει και ενώ κάποιοι δείχνουμε να το συνειδητοποιούμε, εντούτοις δεν κάνουμε τίποτα. Καμία διεκδίκηση επί της ουσίας. Περιμένουμε από τα λαμόγια τους εργατοπατέρες να κυρήξουν κάποια απεργία (άκουσων άκουσων, 15 απεργίες τα τελευταία 2,5 χρόνια) για να κάνουμε το αυτονόητο. Να βγούμε στο δρόμο. Να πολεμήσουμε για τη ζωή μας. Βαρέθηκα ρε. Να πάνε να γαμηθούνε όλοι.

Πίσω από μια οθόνη και με το πληκτρολόγιο ανά χείρας (μαζί και ‘γω), μιλάμε για επαναστάσεις, εξεγέρσεις, αγώνες, αλλαγή του κοινωνικοπολιτικού τοπίου, αλλά μέχρι εκεί. Τι στο πούτσο περιμένουμε; Πόσο να ωριμάσει πια μια ήδη γαμημένη σάπια κατάσταση; Ώρες ώρες νιώθω πως υπάρχει ένας φόβος και μια δειλία (βάζω και τον εαυτό μου μέσα) που δεν μας αφήνει να μετουσιώσουμε σε πράξεις όλα αυτά που λέμε. Νομίζω πως αντί να περιμένουμε τον κάθε πουλημένο καριόλη, θα έπρεπε ήδη να ήμασταν έξω στους δρόμους. Από μόνοι μας. Αυτό δε ζητάμε; Να μην υπάρχουν αντιπρόσωποι, οργανωτές, ιεραρχίες, εκλεγμένοι και δεν ξέρω τι άλλα σκατά, αλλά ν’ αποφασίζουμε όλοι εμείς για εμάς; Βαρέθηκα τους 24ωρους και 48ωρους περιπάτους, τις όποιες μεμονομένες συγκρούσεις απλά και μόνο για να υπάρξει μια, όποια εκτόνωση. Όλοι μιλάμε για ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ αλλά περιμένουμε από κάποιον άλλον πάλι να την αποφασίσει. Ή το κάνουμε ή όχι. Μαζί. Όλοι μαζί.
Συνέχεια

Advertisements